2 Temmuz’un Kara Lekesi: Unutulmayan Acı, Dinmeyen Yara

Bazı tarihler vardır; takvim yapraklarında sadece bir gün olarak kalmaz, bir milletin ortak hafızasına acıyla kazınır. 2 Temmuz 1993 de Türkiye’nin hafızasına işte böyle kazınan tarihlerden biridir. Aradan 33 yıl geçmiş olmasına rağmen, Sivas’ta Madımak Oteli’nde yaşananlar hâlâ vicdanlarda tazeliğini koruyor.

O gün, Pir Sultan Abdal Şenlikleri için Sivas’ta bulunan şairler, yazarlar, sanatçılar ve düşünce insanları, fikirleriyle, eserleriyle ve sözleriyle toplumun kültürel zenginliğine katkı sunan insanlardı. Ancak yaşanan olaylar sonucunda Madımak Oteli ateşe verildi ve aralarında Metin Altıok, Behçet Aysan, Asım Bezirci, Muhlis Akarsu, Hasret Gültekin ve Nesimi Çimen’in de bulunduğu 33 aydın ile 2 otel çalışanı yaşamını yitirdi.

Madımak’ta yanan sadece bir otel değildi. O gün, farklı düşüncelerin bir arada yaşayabilme umudu, hoşgörü kültürü ve toplumsal vicdan da ağır bir yara aldı. Türkiye’nin yakın tarihine kara bir leke olarak geçen bu olay, yıllar geçse de unutulmadı, unutulmayacak.

Bir toplumu ayakta tutan en önemli değerlerden biri, acılarıyla yüzleşebilme ve geçmişinden ders çıkarabilme cesaretidir. Madımak Katliamı’nı anmak, yalnızca hayatını kaybedenleri hatırlamak değil; aynı zamanda nefretin, ayrımcılığın ve şiddetin nelere yol açabileceğini gelecek nesillere aktarmaktır.

Bugün, Madımak’ta yaşamını yitirenleri saygı ve rahmetle anarken, benzer acıların bir daha yaşanmaması için toplumsal barışın, hoşgörünün ve birlikte yaşama kültürünün önemini bir kez daha hatırlıyoruz. Çünkü bazı acılar unutulmak için değil, bir daha yaşanmaması için hatırlanır.

2 Temmuz 1993’te hayatını kaybedenlerin anısı önünde saygıyla eğiliyoruz. Unutmadık, unutturmayacağız.